Wygłupiamy się. (Od roku niczego innego nie robimy, ale nam to służy).
- Chi, chiiii, ale my jesteśmy głupki.
- No, jesteśmy! Ale fajne.
- Właśnie. Gdybym nie była takim głupkiem, to bym chciała być takim głupkiem.
- ?
- ?
- ...
- ...
- ...Nie przesadzasz?
Idziemy chodnikiem.
Mija nas szczupły przystojniak, tłumaczący komuś przez komórkę "...otóż problem polega na tym, iż..."
NMSIE z dziką satysfakcją: Tenor, tenor!...
Pałam chęcią spisywania.
- Zostaw mnie sam na sam z moim natchnieniem. Jak tak będziesz nade mną stał, to niczego nie napiszę.
- Hmm. Jest to jakaś metoda.
Kładziemy się spać.
Wracam z łazienki, MNSIE leży już w łóżku, okokoniony kołderką. Dwa metry zwiniętego w kłębek informatyka. Rozkoszne.
Chcę gasić górne światło.
- Nie gaś!
- ?
- Jak zgasisz, to mnie nie będzie widać.
Dzwoni telefon, odbieram. Percepcję mam napiętą jak strunę, ale pan w słuchawce przedstawia się jak to zwykle panowie w słuchawce - bełkotliwie i trzy razy za szybko. Mam wrażenie, że udało mi się rozpoznać nazwisko. Teraz nikt nie ma czasu na gadanie, mówię, że oddzwonimy. Dla pewności sprawdzam w programie sprzedażowym, czy dobrze usłyszałam. Nazwisko podobne niby jest, ale imię na pewno było inne. Kurczę.
Ześlizguję się wzrokiem. Na dole tabelki z wypisanymi pracownikami firmy znajduję mężczyznę tym samym nazwisku i o imieniu, które słyszałam w słuchawce. W rubryce „stanowisko” napisane ma „syn szefa”.
Wojna. Żadnych żołnierzyków w przysypanych pyłem hełmach, żadnych detonacji czy chociaż poczucia zagrożenia.
Jest tylko beznadzieja, martwota i kryzys.
Czuje się, że jest wojna.
Widzę, jak na zaplecze sklepu pan w pielęgniarskim fartuchu prowadzi nagą kobietę, niemal białą, lekko opuchniętą. Idzie tak, jakby była manekinem z możliwością ruchu.
Czuje się, że jest martwa.
Cwana podstarzała sklepikarka sprzedaje ludziom blade mięso. Kości wydają się jakieś inne.
Czuje się, że to ta kobieta.
Opowiadam o wszystkim ludziom. Potakują.
Ale czuję, że nikt mi nie wierzy.
To ostatnie było najgorsze, więc się obudziłam.
Pełna pizzy, białego wina i zapachu czosnku.
Ja, nie niedziela.
Wgapiona w monitor, wycinankę ze śpiącym kotem na ścianie i psychodeliczne wzorki białej tapety.
Wsłuchana w sjestę.
Czas rozciąga się jak lukrecjowa guma do żucia.
To nie będzie notka z tezą. Ani z puentą.
Rozleeeniwiiiłaam się.
Tak sobie.
Ani dobrze, ani źle, ale lepiej.
Jeszcze nie wrócił.
Kupiłam mu piwo. Wystarczy?
Zapłaciłam 18 złotych. Mało. Jakby mnie rzucił, pocieszę się, że przynajmniej zaoszczędziłam na chusteczki do nosa.
Wszystko staje na głowie.
Dawni klasowi outsiderzy rozpoczynają inicjatywę mającą odtworzyć wspólnotę niegdysiejszych mniej i bardziej grzecznych zasmarkańców w stylonowych fartuszkach.
Chude nerwowe szatynki ustateczniają się i nabierają ciała, szare myszy stroją się w piórka, piegowatym blakną piegi, a rude farbują się na inaczej.
Patrzą na siebie serdecznie i podejrzliwie. Dziwią się temu niespodziewanemu obrastaniu w żony, mężów, dzieci i domki jednorodzinne.
Fajnie tak.
Tylko czas... Z czasem trzeba coś zrobić. Łapówka?..
Zahaczyła obcasy o pajęczą podstawę krzesła na kółkach i pisze. Że jej zimno, jak zwykle w pracy, że jest zakochana „ciągle” i „mimo”, że jej szal mógłby bardziej pasować do butów, że bycie razem polega na świadomym przesuwaniu granic, że klient, który właśnie przyszedł do biura, jest prostakiem pozującym na wesołka i że przy utrzymaniu dotychczasowego poziomu spożycia chińskich zupek w celu ogrzewczym dwie godziny aerobiku w tygodniu mogą nie wystarczyć.
Lubiła swoje myśli za ich ruchliwą przewrotność i umiejętność zręcznego lawirowania między faktami. Bo za precyzję i zwięzłość nie mogła. Czasem w trakcie pracy blakły jak coraz bardziej spłowiała taśma maszyny do pisania, czasem nawet ta taśma się zrywała i mozolne klejenie nie na wiele pomagało. Myśli żyły własnym życiem, a próby ich ujarzmienia i powkładania do osobnych szufladek przypominało tresurę kota.
Najbardziej lubiła te przywoływane przez zapach.
Dziwnie pachnący krem nagietkowy – L4 w lutym i pierwsze dłuższe pomieszkiwanie w Katowicach.
Słodkie migdały – kąpiel pod prysznicem.
Naftalina – występ w 1 klasie liceum w pelerynie ciotki z Ameryki.
Żelki haribo – mikołajki 1987 .
Perfumy w prostej czerwonej butelce – czerwcowy pobyt we Wrocławiu.
Ozon unoszący się w powietrzu – skrzyżowanie Daszyńskiego i Sowińskiego, może dziesięć, może dwanaście lat temu.
Jesień – jesień była zwielokrotniona, nie oznaczała niczego konkretnego, tylko przypominała o tym, że trzeba się cieszyć, bo świat pachnie piękniej niż nam się wydaje.
To jest kurka Esterka. Kiedy jest zła - fika nóżką. Nie dajcie się zwieść, lekcje dobrych manier dopiero przed nami. |
