dialogi wieczorne

- Co robisz?
- Śpię.
- Nieprawda.
- Dlaczego?
- Bo mówisz. Jakbyś spała, to byś nie mówiła
- Nie słyszałeś nigdy o mówieniu przez sen?
- Ale przez sen mówi się bez sensu.
- Konewka.
- Przekonałaś mnie.

Kto przygarnie?!

Na korytarzu, tuż przy drzwiach do mieszkania, stoi stolik. Na stoliku dywanik. Na dywaniku kartka. Przybita pieczołowicie czterema szpilkami do podłoża. Na kartce czarne litery:

"Drogi sąsiedzie!
Proszę nie składować na korytarzu swoich starych gratów.
Należy je wywieźć albo trzymać w mieszkaniu.
Korytarz jest własnością wspólną"

I niebieski dopisek:

"A ten list jest nieprzyjemnym anonimem. Stolik będzie wkrótce wyniesiony. Pod które drzwi mam odłożyć szpilki?" I podpis.

Czy ktoś nie chciałby małego, chwiejącego się, nikomu niepotrzebnego stolika? Może chociaż adopcja?

W dusznym uścisku...

NMSIE została objawiona pewna gra sieciowa. O tych grach wiem tyle, że są i że kompletnie mnie nie pociągają, więc gra ma dużą potencjalną szansę stać się zarzewiem rozpadu koalicji. Albowiem MNSIE został wciągnięty. Wchłonięty. Wessany. Zassany przez bandę nudzących się wampirów o kretyńskich imionach.


- Kochanie, popatrz na siebie - jest szesnasta, a ty w samym szlafroku siedzisz przed komputerem i atakujesz wampiry!

Powiódł po mnie błędnym wzrokiem.

Wstaje. Wychodzi. Za chwilę wraca _bez szlafroka_, siada i gra dalej...


Żalę się przez skype'a koledze, że chłop mi oszalał i woli wampiry ode mnie.

NMSIE krzyczy z drugiego pokoju: Daj mu linka, daj linka, zobaczysz, też go wciągnie!

Postanawiam uderzyć z grubej rury:
- O nie, kochanie. On... on... jest na zupełnie innym poziomie.
- Ja jestem już na dziewiętnastym!


Zostawiłam go. Niech gra. W końcu mu się znudzi. Prawda?

Dla wtajemniczonych II

Chwila prawdy

Wygłupiamy się. (Od roku niczego innego nie robimy, ale nam to służy).

- Chi, chiiii, ale my jesteśmy głupki.
- No, jesteśmy! Ale fajne.
- Właśnie. Gdybym nie była takim głupkiem, to bym chciała być takim głupkiem.
- ?
- ?
- ...
- ...
- ...Nie przesadzasz?

Dla wtajemniczonych

Idziemy chodnikiem.

Mija nas szczupły przystojniak, tłumaczący komuś przez komórkę "...otóż problem polega na tym, iż..."

NMSIE z dziką satysfakcją: Tenor, tenor!...

blogoblokady

Pałam chęcią spisywania.

- Zostaw mnie sam na sam z moim natchnieniem. Jak tak będziesz nade mną stał, to niczego nie napiszę.
- Hmm. Jest to jakaś metoda.

z próżnego i Salomon...

Kładziemy się spać.
Wracam z łazienki, MNSIE leży już w łóżku, okokoniony kołderką. Dwa metry zwiniętego w kłębek informatyka. Rozkoszne.

Chcę gasić górne światło.

- Nie gaś!
- ?
- Jak zgasisz, to mnie nie będzie widać.

Zawód wyuczony... zawód wykonywany... stanowisko...

Dzwoni telefon, odbieram. Percepcję mam napiętą jak strunę, ale pan w słuchawce przedstawia się jak to zwykle panowie w słuchawce - bełkotliwie i trzy razy za szybko. Mam wrażenie, że udało mi się rozpoznać nazwisko. Teraz nikt nie ma czasu na gadanie, mówię, że oddzwonimy. Dla pewności sprawdzam w programie sprzedażowym, czy dobrze usłyszałam. Nazwisko podobne niby jest, ale imię na pewno było inne. Kurczę.

Ześlizguję się wzrokiem. Na dole tabelki z wypisanymi pracownikami firmy znajduję mężczyznę tym samym nazwisku i o imieniu, które słyszałam w słuchawce. W rubryce „stanowisko” napisane ma „syn szefa”.

Delicates s e n

Wojna. Żadnych żołnierzyków w przysypanych pyłem hełmach, żadnych detonacji czy chociaż poczucia zagrożenia.
Jest tylko beznadzieja, martwota i kryzys.
Czuje się, że jest wojna.

Widzę, jak na zaplecze sklepu pan w pielęgniarskim fartuchu prowadzi nagą kobietę, niemal białą, lekko opuchniętą. Idzie tak, jakby była manekinem z możliwością ruchu.
Czuje się, że jest martwa.

Cwana podstarzała sklepikarka sprzedaje ludziom blade mięso. Kości wydają się jakieś inne.
Czuje się, że to ta kobieta.

Opowiadam o wszystkim ludziom. Potakują.
Ale czuję, że nikt mi nie wierzy.


To ostatnie było najgorsze, więc się obudziłam.