Im bardziej pada śnieg, bim bom...

Napadało trochę wczoraj wieczorem. Tyle co nic, ale kolorystyka otoczenia zdecydowanie poszła w kierunku brudnej bieli.

Ranek. Robię śniadanie. NMSIE wygląda przez okno. Brudnej bieli zdecydowanie mniej.

- O, śnieg stopniał!
- Uhm.
W NMSIE obudziła się nadzieja.
- Powiedz, że śnieg mi stopniał na samochodzie!
- Śnieg ci stopniał.
- Ale na samochodzie!
- Na samochodzie.
- Ufff, jak dobrze!

Konkurs tysiącznego wejścia z nagrodą specjalną, tadadadadam, został rozstrzygnięty...

Oprócz nagrody głównej, która dostała się NMSIE, nagroda pocieszenia dla wszystkich startujących w konkursie. Wierszyk:


Pucu-pucu, chlastu-chlastu, nie mam rączek jedenastu,
za to mam dwie rączki małe...


Zagadka: ile rączek ma podmiot liryczny na początku, a ile na końcu wierszyka.

Na bezrybiu i rak ryba

Szare smętne popołudnie. Obejrzeliśmy już teatr telewizji i pozaczajaliśmy się na pół mendla wampirów.

- Zróóbmy coś...
- Ale co?
- Pojedźmy do schroniska i weźmy sobie małego kotka!
- Kotka?!
- No to chociaż kupmy kuwetkę...

Hokus, pokus, budynius!

Zrobiłam wyjątkowo efektowny wizualnie budyń. Kulinarnie - nie da się ukryć - był to nadal budyń.

- Jesteś czarodziejką kuchni!
- Kto, ja? Taa, jestem, tylko dotąd jeszcze nie wymyśliłam tego zaklęcia, dzięki któremu potrafi się gotować.

Praktyczny Pan

Wracamy późnym wieczorem do domu. NMSIE głodny okropnie. Mówi, że coś sobie do jedzenia zaraz zrobi.
Po godzinie zerkam do kuchni - chleb nietknięty.

- I co, jadłeś coś?
- Dwa wafelki.
- Jak to, przecież byłeś głodny?!
- No tak, ale...
- Mam ci zrobić kanapkę?
- A bo ten ser kupiłaś taki...
- No jaki?!
- Niepraktyczny. I chleb.

Ser i chleb są niepraktyczne, kiedy nie są pokrojone.

Rym uniwersalny albo Ja też umiem rymować, część 3

Nucę sobie zupełnie bez sensu na melodię "Karliku, Karliku"

- Pigułko, pigułko, co tam niesiesz....
- W koszyku.
- Co?!
- W koszyku to jest bardzo dobry rym. Do wszystkiego pasuje.

Marzy mi się bombonierka...

- Jejku, ale ja żrę ostatnio, na pewno okropnie utyję.

- Przecież nie jemy żadnych tłustych rzeczy, tłustego mięsa, nie opychamy się kluchami z sosem (przy kluchach głos jakby mu się rozmarzył).

- No ale słodycze jemy. Strasznie dużo słodyczy. Muszę przestać. Jakieś postanowienie, eee, adwentowe złożę, że nie będę jeść słodyczy.

- O, to ja ci pomogę je wypełnić.

- Jak?

- Będę zjadał wszystkie słodycze, które kupisz.

dialogi wieczorne

- Co robisz?
- Śpię.
- Nieprawda.
- Dlaczego?
- Bo mówisz. Jakbyś spała, to byś nie mówiła
- Nie słyszałeś nigdy o mówieniu przez sen?
- Ale przez sen mówi się bez sensu.
- Konewka.
- Przekonałaś mnie.

Kto przygarnie?!

Na korytarzu, tuż przy drzwiach do mieszkania, stoi stolik. Na stoliku dywanik. Na dywaniku kartka. Przybita pieczołowicie czterema szpilkami do podłoża. Na kartce czarne litery:

"Drogi sąsiedzie!
Proszę nie składować na korytarzu swoich starych gratów.
Należy je wywieźć albo trzymać w mieszkaniu.
Korytarz jest własnością wspólną"

I niebieski dopisek:

"A ten list jest nieprzyjemnym anonimem. Stolik będzie wkrótce wyniesiony. Pod które drzwi mam odłożyć szpilki?" I podpis.

Czy ktoś nie chciałby małego, chwiejącego się, nikomu niepotrzebnego stolika? Może chociaż adopcja?

W dusznym uścisku...

NMSIE została objawiona pewna gra sieciowa. O tych grach wiem tyle, że są i że kompletnie mnie nie pociągają, więc gra ma dużą potencjalną szansę stać się zarzewiem rozpadu koalicji. Albowiem MNSIE został wciągnięty. Wchłonięty. Wessany. Zassany przez bandę nudzących się wampirów o kretyńskich imionach.


- Kochanie, popatrz na siebie - jest szesnasta, a ty w samym szlafroku siedzisz przed komputerem i atakujesz wampiry!

Powiódł po mnie błędnym wzrokiem.

Wstaje. Wychodzi. Za chwilę wraca _bez szlafroka_, siada i gra dalej...


Żalę się przez skype'a koledze, że chłop mi oszalał i woli wampiry ode mnie.

NMSIE krzyczy z drugiego pokoju: Daj mu linka, daj linka, zobaczysz, też go wciągnie!

Postanawiam uderzyć z grubej rury:
- O nie, kochanie. On... on... jest na zupełnie innym poziomie.
- Ja jestem już na dziewiętnastym!


Zostawiłam go. Niech gra. W końcu mu się znudzi. Prawda?