W dusznym uścisku...

NMSIE została objawiona pewna gra sieciowa. O tych grach wiem tyle, że są i że kompletnie mnie nie pociągają, więc gra ma dużą potencjalną szansę stać się zarzewiem rozpadu koalicji. Albowiem MNSIE został wciągnięty. Wchłonięty. Wessany. Zassany przez bandę nudzących się wampirów o kretyńskich imionach.


- Kochanie, popatrz na siebie - jest szesnasta, a ty w samym szlafroku siedzisz przed komputerem i atakujesz wampiry!

Powiódł po mnie błędnym wzrokiem.

Wstaje. Wychodzi. Za chwilę wraca _bez szlafroka_, siada i gra dalej...


Żalę się przez skype'a koledze, że chłop mi oszalał i woli wampiry ode mnie.

NMSIE krzyczy z drugiego pokoju: Daj mu linka, daj linka, zobaczysz, też go wciągnie!

Postanawiam uderzyć z grubej rury:
- O nie, kochanie. On... on... jest na zupełnie innym poziomie.
- Ja jestem już na dziewiętnastym!


Zostawiłam go. Niech gra. W końcu mu się znudzi. Prawda?

Dla wtajemniczonych II

Chwila prawdy

Wygłupiamy się. (Od roku niczego innego nie robimy, ale nam to służy).

- Chi, chiiii, ale my jesteśmy głupki.
- No, jesteśmy! Ale fajne.
- Właśnie. Gdybym nie była takim głupkiem, to bym chciała być takim głupkiem.
- ?
- ?
- ...
- ...
- ...Nie przesadzasz?

Dla wtajemniczonych

Idziemy chodnikiem.

Mija nas szczupły przystojniak, tłumaczący komuś przez komórkę "...otóż problem polega na tym, iż..."

NMSIE z dziką satysfakcją: Tenor, tenor!...

blogoblokady

Pałam chęcią spisywania.

- Zostaw mnie sam na sam z moim natchnieniem. Jak tak będziesz nade mną stał, to niczego nie napiszę.
- Hmm. Jest to jakaś metoda.

z próżnego i Salomon...

Kładziemy się spać.
Wracam z łazienki, MNSIE leży już w łóżku, okokoniony kołderką. Dwa metry zwiniętego w kłębek informatyka. Rozkoszne.

Chcę gasić górne światło.

- Nie gaś!
- ?
- Jak zgasisz, to mnie nie będzie widać.

Zawód wyuczony... zawód wykonywany... stanowisko...

Dzwoni telefon, odbieram. Percepcję mam napiętą jak strunę, ale pan w słuchawce przedstawia się jak to zwykle panowie w słuchawce - bełkotliwie i trzy razy za szybko. Mam wrażenie, że udało mi się rozpoznać nazwisko. Teraz nikt nie ma czasu na gadanie, mówię, że oddzwonimy. Dla pewności sprawdzam w programie sprzedażowym, czy dobrze usłyszałam. Nazwisko podobne niby jest, ale imię na pewno było inne. Kurczę.

Ześlizguję się wzrokiem. Na dole tabelki z wypisanymi pracownikami firmy znajduję mężczyznę tym samym nazwisku i o imieniu, które słyszałam w słuchawce. W rubryce „stanowisko” napisane ma „syn szefa”.

Delicates s e n

Wojna. Żadnych żołnierzyków w przysypanych pyłem hełmach, żadnych detonacji czy chociaż poczucia zagrożenia.
Jest tylko beznadzieja, martwota i kryzys.
Czuje się, że jest wojna.

Widzę, jak na zaplecze sklepu pan w pielęgniarskim fartuchu prowadzi nagą kobietę, niemal białą, lekko opuchniętą. Idzie tak, jakby była manekinem z możliwością ruchu.
Czuje się, że jest martwa.

Cwana podstarzała sklepikarka sprzedaje ludziom blade mięso. Kości wydają się jakieś inne.
Czuje się, że to ta kobieta.

Opowiadam o wszystkim ludziom. Potakują.
Ale czuję, że nikt mi nie wierzy.


To ostatnie było najgorsze, więc się obudziłam.

Niedziela

Pełna pizzy, białego wina i zapachu czosnku.

Ja, nie niedziela.

Wgapiona w monitor, wycinankę ze śpiącym kotem na ścianie i psychodeliczne wzorki białej tapety.
Wsłuchana w sjestę.
Czas rozciąga się jak lukrecjowa guma do żucia.
To nie będzie notka z tezą. Ani z puentą.
Rozleeeniwiiiłaam się.

obcięłam

Tak sobie.

Ani dobrze, ani źle, ale lepiej.

Jeszcze nie wrócił.

Kupiłam mu piwo. Wystarczy?

Zapłaciłam 18 złotych. Mało. Jakby mnie rzucił, pocieszę się, że przynajmniej zaoszczędziłam na chusteczki do nosa.