Post autoteliczny. Czy cóś.

Kwiczę ze śmiechu.

- Poczekaj, zaraz cię wpiszę do notek!
- E, to ja już nic nie będę mówił, ciągle coś byś wpisywała.
- Haha, to też wpiszę!



Jak mówi, tak robi.

W czasach zakazanych zabaw hucznych nie urządzać

Dostaliśmy mailem piosenkę Manu Chao.

NMSIE zaczyna podrygiwać, podskakiwać, rękami machać do taktu (dwa metry machającego informatyka - żałujcie, że tego nie widzieliście! :D)

Nagle zastyga w pół ruchu: E, ale dzisiaj nie ma żadnego postu czy coś?

Poranna lekcja komunikacji interpersonalnej

Przytulamy się rano.

ON: Jak to dobrze, że jesteś...
JA: Uhm, i ty też...
ON: Cicho, teraz ja mówię!

Licentia poetica.

Pani Profesor do NMSIE: Ale w tym, co śpiewasz, nie widać żadnej radości! Zaśpiewajże to weselej!
MNSIE: Ale ja tu śpiewam "mortis". To jest o śmierci.
Pani Profesor Niezbita z Tropu: No to ciesz się wewnętrznie.



Jak coś pokręciłam, to sorry. Licentia poetica.

Lekcja.

Rozśpiewanie. Pani profesor podgrywa wprawki, w pewnej chwili myli się i schodzi w dół czymś, co jest miłe dla ucha, acz zdecydowanie odbiega od osłuchanego sol fa mi re do. Mruczy pod nosem: "Ten talent robi ze mną, co chce".

Alternatywa

- A ja kupiłam na kolację śledzie!
- Taak? Nie widziałem.
- A bo to nie są zwykłe śledzie. One są brązowe. To taka sałatka. Nazywa się "śledź po myśliwsku".
- Hmm, "jeśli niczego nie upolujemy, to jemy śledzie"?

"Prawie" robi wielką różnicę

Usiłowałam nauczyć się nipu mojej firmy. Szło tak sobie, bo z niczym mi się nie kojarzył.

NMSIE spojrzał na nip, spojrzał na mnie ze skrzętnie skrywanym politowaniem i stwierdził, że to proste. Nie polegam w takich kwestiach na zdaniu człowieka, dla którego wszystkie liczby i ich kombinacje są proste do zapamiętania... Niemniej, użyłam dobrej woli i takich tam, żeby zrozumieć, dlaczego to jest proste.
No więc tak:
648 jest proste, bo: ⁶⁴/₈= 8. Więc się kojarzy.
Jest też proste, bo to prawie 4-6-8, tylko trzeba zapamiętać, że nie po kolei.
Następne dwie liczby - 25 i 12 - to wręcz banał, bo to prawie wigilia, mianowicie pierwszy dzień świąt. Poza tym to prawie data urodzin mojej mamy.
Kolejne, czyli 367 - bez problemu - to prawie rok przestępny. Poza tym to prawie 3-5-7.

I co?
On pamięta. Ja - nadal nie. Te prawia mi się mylą.


Gwóźdź programu o zadęciu anegdotycznym: NMSIE tłumaczy, jak trafić do sali prób naszego chóru: "Windą na trzecie piętro i potem do sali nr 888 - łatwo zapamiętać, bo to 37_*24".



PS. Kochanie, napisz mi, jak wyprowadzałeś kod Gliwic z rejestracji swojego samochodu, bo to perełka, ale nie do powtórzenia dla ograniczonej polonistki :D

Reportaż mimo wszystko maksymalnie subiektywny.

Godzina 12.15 – wyłączyli prąd. Gasną światła, gasną komputery, telefony przestają działać. Stajemy się firmą-widmo, Latającym Holendrem Elektrotechniki.

Godzina 12.16 – koledzy jak zaprogramowani zaczynają wstawać, robić sobie drinki i raczyć piwkiem. Atmosfera robi się piknikowa.

Godzina 12.18 – odpalają gry na laptopach.

Godzina 12.40 – ktoś dzwoni w końcu do pogotowia energetycznego. Oj, możemy sobie poczekać... Sielanka trwa.

Godzina 13.45 – wraca prąd, rozbłyskamy jak kościół na pasterce i wszyscy momentalnie wracają do pracy.

Urzekły mnie nie same czynności, ile ich automatyzacja i oczywistość w zaistniałej sytuacji.

PS. Sama w mdłym świetle z podsufitnego okienka męczyłam oryginalną wersję Harrego Pottera. Męczyłam, aż zasnęłam. Same miłe rzeczy mi się śniły, o.

Po czym poznać, że ktoś cię kocha?

Wstaje z własnej woli o czwartej nad ranem i wygania z pokoju ćmę, która jest wstrętna, włochata i świadomość jej obecności bardzo, bardzo przeszkadza ci spać.

Kochac to patrzeć w tym samym kierunku.

[...]



Ten post został brutalnie ocenzurowany. Tak brutalnie, że nic z niego nie zostało. Kiedy moje posty są cenzurowane, nie mogę gotować obiadów. Ani sprzątać. Ani NIC :>

Jak ten ktoś, kto mi go kazał wyrzucić (głodny i brudny) poprosi, to opublikuję go znowu :P