Fizyka mrucząca

- Nasze koty są szybsze niż światło!
- Ee?
- Jeszcze nie zdążyłem zapalić, a już przybiegły.

Głupio mi

że tak nic tu nie piszę.
Ale chyba, tego. Zadzieciowałam się. Trochę.
Nie chcę mieszać i pisać tu o Lilce, bo to nie jest blog o Lilce, o niej piszę tam. No i jakoś tak wyszło, że ostatnio tylko tam.

Osoby, u których występują mdłości przy oglądaniu zdjęć małych dzieci, czytelników będących w stanie zwichnąć sobie szczękę od ziewania przy czytaniu kolejnej dwusylabowej wypowiedzi małolata, nad którą rodzice piali z zachwytu przez dwa dni; streszczając: osoby, które mają tematy okołodziecięce po prostu gdzieś - SERDECZNIE PRZEPRASZAM. Serio. Rozumiem Was.
W sumie to mam podobnie.

Ale wiecie, to MOJE, ukochane, najpiękniejsze i nie mam za cholerę dystansu. Jak zacznie pić, popalać po kryjomu i podkradać moje kosmetyki (które stosuję tak często, że pewnie będzie to ten sam podkład do twarzy, którego używam już od 2009 r.), to pewnie migiem go nabiorę . I wtedy jakoś to zacznie wyglądać.

Poświęcenie

Dowiedziałam się niedawno od szwagierki, że cały Wielki Post nie jadła słodyczy.

Przypomniałam sobie wtedy postanowienie NMSIE w Wielkim Poście jakieś 2-3 lata temu.
Też nie jadł.
W piątki.
Wafelków.
Prince Polo.

WYTRWAŁ.

Ale w następnych latach już nie czynił żadnych zobowiązań wielkopostnych.

Podzielność uwagi

- Jak jesteś na czymś skupiona, a ja do ciebie mówię, to w ogóle mnie nie słyszysz!
- No to co? Ty masz tak samo.
- Ale ja jestem mężczyzną, mnie wolno. Jestem naturalnie upośledzony.

Lekcja rysunków

Lila przylatuje z kartką upstrzoną różnymi bazgrołami.
- A to kto rysował?
- Jiiij!
Wśród bazgrołów wyłuskuję coś rozpoznawalnego.
- A to, to kto ci rysował?
- Tata.

No bo kto. Auto, kotek. Klucz wiolinowy, klucz basowy, kostka Rubika.

Robotny mąż

Niedziela. Położyliśmy dziecko o 19, bo nie miało drzemki i padało na ryjek.
Rozsnuwam przed NMSIE wizje wykorzystania wieczoru:
- Nie chce mi się siedzieć przed kompem, zróbmy coś sensownego. Jakiś film moglibyśmy obejrzeć.
- Kiedy myślę o robieniu czegoś sensownego, nasuwa mi się tylko jedna myśl: rodzeństwo dla Lilki.

8 marca

NMSIE podchodzi dziś do mnie, cmok, pochyla się nad Lilką na moich kolanach, cmok...
- No zostań, gdzie znowu idziesz?
- Do Bazylki.

Topos

NMSIE, po raz dwieście trzydziesty czwarty w tym tygodniu:
Jeju, Lila, ale ty jesteś fajne dziecko.

I dodaje: Nie no, tak nie można. To jest przesada. LILKA! idź posprzątać w swoim pokoju. I nie garb się!

NMSIE, patrząc na biegającą Lilkę:

Ale fajnie, że małe dzieci są takie śliczne. To pewnie tak jak z kociętami - gdyby nie to, miałyby przekopane.

Carpe diem

Jeszcze rok temu nawet przez myśl by mi nie przeszło, że realizacja tej złotej Horacjańskiej sentencji sprowadzi się u mnie do "Dziecko śpi, szybko zrób obiad na jutro".