Mowę mi odjęło

Więc piszę.

Wyjechaliśmy na dwa dni na łono.
Koty zostały w domu, bo za dobrze się tam czują, ergo: istniało ryzyko, że w niedzielę my wrócimy do miasta, a one nie i byłoby nam trochę łyso przez kolejny tydzień.
Dostały pełne michy suchego, miskę z wodą + miskę awaryjną, jakby pierwszą wywaliły, solidny zapas żwirku na sranie i prikaz, żeby były grzeczne, pilnowały gospodarstwa i nie narobiły za dużo syfu.

Wracamy. Jesteśmy witani już z balkonu żałosnym "no i czemu tak długo, my tu przecież CZEKAMY". Potem rytualne pogonienie kota kotom - przez Lilkę, a następnie nie mniej rytualny taniec wokoło pustych misek, które spiesznie napełniłam kocią karmą.

Ale, ale, oto zbliżamy się do sedna.
Nie wyciągnęłam tej karmy z zamkniętego sejfu o półmetrowych ścianach odpornych na spore dawki trotylu. Nie przywiozłam jej ze sobą z sielskich antypodów. Nie była zakamuflowana pod płytkami w łazience.
Leżała w kuchni na blacie. Otwarta. Stała dwa dni.
A Bazylia i Tymianek grzecznie czekały, aż w niedzielę wieczorem przyjedziemy i im nasypiemy trochę.
Durne nie są, więc co? Takie grzeczne czy takie leniwe?

Fizyka mrucząca

- Nasze koty są szybsze niż światło!
- Ee?
- Jeszcze nie zdążyłem zapalić, a już przybiegły.

Głupio mi

że tak nic tu nie piszę.
Ale chyba, tego. Zadzieciowałam się. Trochę.
Nie chcę mieszać i pisać tu o Lilce, bo to nie jest blog o Lilce, o niej piszę tam. No i jakoś tak wyszło, że ostatnio tylko tam.

Osoby, u których występują mdłości przy oglądaniu zdjęć małych dzieci, czytelników będących w stanie zwichnąć sobie szczękę od ziewania przy czytaniu kolejnej dwusylabowej wypowiedzi małolata, nad którą rodzice piali z zachwytu przez dwa dni; streszczając: osoby, które mają tematy okołodziecięce po prostu gdzieś - SERDECZNIE PRZEPRASZAM. Serio. Rozumiem Was.
W sumie to mam podobnie.

Ale wiecie, to MOJE, ukochane, najpiękniejsze i nie mam za cholerę dystansu. Jak zacznie pić, popalać po kryjomu i podkradać moje kosmetyki (które stosuję tak często, że pewnie będzie to ten sam podkład do twarzy, którego używam już od 2009 r.), to pewnie migiem go nabiorę . I wtedy jakoś to zacznie wyglądać.

Poświęcenie

Dowiedziałam się niedawno od szwagierki, że cały Wielki Post nie jadła słodyczy.

Przypomniałam sobie wtedy postanowienie NMSIE w Wielkim Poście jakieś 2-3 lata temu.
Też nie jadł.
W piątki.
Wafelków.
Prince Polo.

WYTRWAŁ.

Ale w następnych latach już nie czynił żadnych zobowiązań wielkopostnych.

Podzielność uwagi

- Jak jesteś na czymś skupiona, a ja do ciebie mówię, to w ogóle mnie nie słyszysz!
- No to co? Ty masz tak samo.
- Ale ja jestem mężczyzną, mnie wolno. Jestem naturalnie upośledzony.

Lekcja rysunków

Lila przylatuje z kartką upstrzoną różnymi bazgrołami.
- A to kto rysował?
- Jiiij!
Wśród bazgrołów wyłuskuję coś rozpoznawalnego.
- A to, to kto ci rysował?
- Tata.

No bo kto. Auto, kotek. Klucz wiolinowy, klucz basowy, kostka Rubika.

Robotny mąż

Niedziela. Położyliśmy dziecko o 19, bo nie miało drzemki i padało na ryjek.
Rozsnuwam przed NMSIE wizje wykorzystania wieczoru:
- Nie chce mi się siedzieć przed kompem, zróbmy coś sensownego. Jakiś film moglibyśmy obejrzeć.
- Kiedy myślę o robieniu czegoś sensownego, nasuwa mi się tylko jedna myśl: rodzeństwo dla Lilki.

8 marca

NMSIE podchodzi dziś do mnie, cmok, pochyla się nad Lilką na moich kolanach, cmok...
- No zostań, gdzie znowu idziesz?
- Do Bazylki.

Topos

NMSIE, po raz dwieście trzydziesty czwarty w tym tygodniu:
Jeju, Lila, ale ty jesteś fajne dziecko.

I dodaje: Nie no, tak nie można. To jest przesada. LILKA! idź posprzątać w swoim pokoju. I nie garb się!

NMSIE, patrząc na biegającą Lilkę:

Ale fajnie, że małe dzieci są takie śliczne. To pewnie tak jak z kociętami - gdyby nie to, miałyby przekopane.