Byłam u fryzjera, żeby ze swojej krótkiej fryzury zrobić sobie krótką fryzurę. Jak widać, całe prawo do przełomowych zmian w moim życiu zagarnęła Lila. Fryzjerzy muszą poczekać.
Mimo wszystko trochę inaczej jest. Nawet mi się podoba.
- Wiesz, jakoś tak młodziej wyglądam z tą nową fryzurą - mówię do NMSIE.
I co się w takim momencie odpowiada kobiecie?
Otóż odpowiada się tonem wypracowanie lekceważącym "e tam, młodziej, ty przecież zawsze wyglądasz młodo". Można też filuternie zagadnąć "to znaczy co? czujesz się, jakbyś znów miała dziewięć lat?"
Nie odpowiada się natomiast:
- Też mi się tak wydaje...
To jest wrong answer, drodzy panowie, i siadać, dwója - zwłaszcza w Dzień Kobiet.
A tak przy okazji - lata całe straciłam, poszukując dobrego fryzjera. Zawsze się bałam, że jak pójdę do jakiegoś pierwszego lepszego, to mi zrobi na głowie jesień średniowiecza i ucieknie do Australii. Przeszukiwałam fora internetowe, jakieś "białe listy fryzjerów", pytałam znajomych i nieznajomych i potem wydawałam kasę na różnych uznanych mistrzów nożyczek.
Najbardziej nacięłam się u Berendowicz&Kublin, kiedy za 75 zł (promocja!) obcięli mnie tak, że nie mogłam na siebie patrzeć i na następny dzień przyszłam, żeby mi z tym zrobili COKOLWIEK w ramach reklamacji.
A teraz?
Lilkę trzeba było nakarmić, więc się wybrało fryzjera najbliżej domu. Jakiś no name zakładzik koło "Żabki". Raz byłam u pani Ilonki, raz u pani Grażynki, cała przyjemność 24 złote, a fryzura ma sens i nawet, c.b.d.u., odmładza. Vivat drobna przedsiębiorczość. Vivat panie Ilonki. Vivat macierzyństwo.
