Standardy firmy.

Nie chcąc być społeczeństwu pasożytem, sobie - wyrzutem sumienia, a swoim nogom - sadystą - znalazłam sobie lepszą pracę.

Ha.


Lepsza to ona na razie jest in spe, bo co ja tam mogę wiedzieć.
W sklepie też by było lekko, jakby standardy firmy pozwoliły mi posadzić tyłek w ciągu ośmiu godzin stania i uśmiechania się. Nie mówiąc o weekendowych dwunastkach. Standardy firmy to jedno z większych świństw, jakie ludzie potrafią wymyślić.
Nie opieramy się. Nie kładziemy na ladzie (się kuźwa nie kładę, tylko łokcie opieram, bo mnie kręgosłup boli), nie opieramy o futrynę, nie siadamy na niczym, nie nucimy i nie tańczymy (tego nie było w standardach, to było w uwagach osobistych. Do mnie). No dobra.
Do swoich standardów pracownika dałabym "dajemy pracownikom uczciwe umowy", a także "dajemy im ^{w ogóle} jakieś umowy".

A tu - spokojnie i sympatycznie.
Pożartowałam sobie z panami. Pewnie nie mają standardów firmy. Napisałam im mail w sprawie czegośtam. Przetłumaczyłam tekst z angielskiego. Przetłumaczyłam tekst na angielski (i chwała Bogu, że oni z pokolenia rusyfikacji kwiatu młodzieży, bo z całego tekstu to sens może by i się obronił, ale gramatyka leżałaby na polu bitwy zmasakrowana jak moje oczy po ostatnim wydłubywaniu z nich soczewek). Poczekałam sobie tydzień. Wezwali mnie znowu. Opowiedziałam, jak mi się podobają meble, które będę miała w swoim sekretarkowym kąciku (nie bardzo mi się podobają). Zadzwoniłam do pani księgowej. Przedstawiłam się trzem dłużnikom firmy i przypomniałam o zaległych fakturach. Wypiłam herbatkę. I zostałam przyjęta.
Uważam, że sobie zasłużyłam.

Hough.

zagadka

Odtwórz okoliczności dialogu:

Ona: Miałeś przecież rękę!
On: Nie miałem!
Ona (z triumfem i naganą) Miałeś! Widziałam przed chwilą!






Odpowiedź:
Para dziesięciolatków gra pod moim domem w nogę. Wiem, bo wieszałam pranie na balkonie. Jedyna konstruktywna czynność dzisiaj.


Wczoraj pracowałam przez 12 godzin. Dziś zjedliśmy śniadanie i wróciłam do łóżka. Wstałam po pierwszej. Jestem rozbita jak kieliszki młodej pary. Idę się przewietrzyć.

Pytania i wymądrzania

Nie chcąc być społeczeństwu pasożytem, a sobie - wyrzutem sumienia, poszłam do pracy.

- Pracę mi już dwa razy zalało. A to dopiero pięć dni. Pytanie: co będzie dalej?
- Obrazki, które tam będą sprzedawać, kiepskawe reprodukcje albo imitacje starych szyldów, kosztują najmarniej stówę. Pytanie: czy gdyby pozwolili mi sprzedawać własne, mogłabym przestać tam pracować?
- Pytanie: kto przespałby noc spokojnie, wiedząc, że sama poszewka na poduszkę to dwieście złotych? Nie mówiąc o reszcie. I nie umyj tu, człowieku, nóg przed spaniem...
- Pytanie: jak długo będę musiała ze sobą walczyć, żeby móc bez zmrużenia oka powiedzieć klientowi "Tak, jestem przekonana, że ta stylowa błyszcząca miska oprawiona w drewno palisandru spodoba się pańskiemu wyżłowi"?

Krowy w godzinach szczytu.

Siedzę na zajęciach. Na samym końcu długiego rzędu stolików. Pod oknem. Upał jak diabli. Nie da się wytrzymać bez otwierania okien, po otwarciu słychać nader dobitnie, że Katowice nie radzą sobie z rozładowaniem ruchu w centrum.
Pani doktor coś tam mówi, jak zwykle od rzeczy, sprawdzam zatem wypracowania 4c, które też są od rzeczy, ale tym się różnią od gadaniny pani doktor, że przynajmniej znam temat.
Wtedy dzwoni komórka.
Wiedząc, że a. krowiego ryku mojego dzwonka nerwy pani doktor mogłyby nie przetrzymać;
b. to może być coś ważnego - w końcu szukam pracy
- naciskam zieloną słuchawkę, żeby powstrzymać krowę i przeciskam się do wyjścia na tyłach całego rzędu moich licznych koleżanek.
Korytarz.
Pani w słuchawce umawia mnie na rozmowę. No git. Ale o 11 to ja pracuję. Pani mówi, że pogada z szefową, czy da się zmienić termin. Cieszę się wraz z nią, że tak się świetnie rozumiemy, ale proszę, żeby zadzwoniła po 19, bo jestem na zajęciach i głupio mi co chwilę wychodzić. A najlepiej niech mail wyśle. Pani werbalnie pokiwała głową i zniknęła pod czerwoną słuchawką.
Wracam do sali. Robię przepraszający dyg i znów gramolę się pod okno. Sprawdzam pracę wyśmiewającą Leppera i drugą, która kończy się słowami "Nie kłóćcie się, i tak opowiadanie się kończy - powiedział Lajkonik. Jak się kończy to kończy. Cześć" i znów czuję zbliżającą się krowę. Z przepraszającym łyskaniem białek przeciskam się znowu. Wybiegam. W słuchawce pani. Ta sama.
- Umówiłam panią na 16 we wtorek, może być?
- Aaale.. (przecież miałaś dzwonić wieczorem, głupia zołzo)
- Hmmm... Pamięta pani chyba naszą poprzednią rozmowę?
Nie, nie pamiętam. Gadanina pani doktor wywołała we mnie głęboką amnezję. Katowicki wściekły hałas odebrał mi rozum. Wypracowanie o Lepperze wytrzebiło ze mnie wszelką świeżość umysłu. Zapomniałam, że 10 minut temu przeciskałam się przez salę i powstrzymywałam wyrywającą się krowę.
- Tak, myślę, że pamiętam.


Puenty nie umiem wymyślić. Pomoże ktoś?

List motywacyjny

Gliwice, 26 maja 2007r.

Proszę o przyjęcie mnie do pracy na stanowisko . Jakiekolwiek.

• Wprawdzie dotąd zajmowałam się głównie uczeniem dzieci, ale oznacza to przecież, że jestem cierpliwa, odporna na stres, wreszcie - kreatywna. (Jak zainteresować dwunastolatka rozbiorem logicznym zdania pojedynczego? Co zrobić, kiedy 80 procent klasy zapomniało ćwiczeń, a pozostałe 20 spotyka nagle jednoczesna niedyspozycja dróg moczowych i domaga się natychmiastowego wypuszczenia z klasy? Jak wytłumaczyć, że nauczyciele nie mają jeszcze wbudowanych skanerów, więc prace nie będą sprawdzone na następną lekcję?)

• Wprawdzie korygowane przeze mnie teksty traktowały głównie o programowaniu, o którym wiem głównie to, że najbliższy memu sercu informatyk ever ma brodę i prawie dwa metry wzrostu, jednak zdołałam doprowadzić moje korekty do ostatniej strony i nawet okazało się, że mam w sobie duże pokłady intuicji językowej.

• Wprawdzie dziś wylałam na siebie (na siebie, sukienkę, dywanik w łazience, kosz na śmieci, skórzane kapcie...) litr pachnącego wanilią płynu do zmiękczania tkanin, co mogłoby świadczyć o tym, że jestem niezdarą, jestem jednak przekonana, że osoby z wyobraźnią zrozumieją, iż to było jedynie stwarzanie zewnętrznych okoliczności do tego, by wydać z siebie najbardziej dźwięczne ...rrrr... w mojej karierze logopedy.

• Wprawdzie to, co pisuję, to głównie protokoły perypetii językowo-naukowych moich korepetytantów oraz rozstrzelone tematycznie limeryki i rymowane okazjonałki; a to, co wycinam i rysuję, to przede wszystkim wynik zbyt małej „elastyczności finansowej” wobec konieczności obdarowania prezentami połowy województwa śląskiego i sporządzenia pomocy logopedycznych na zajęcia... - jednak pisanina zyskała mi krąg wiernych fanów, a obrazki - krąg wdzięcznych jubilatów i kilkadziesiąt pięknie wymówionych „SZ” czy „R”. Podsumowując - mam pewne leżące odłogiem talenta, które aż kwiczą, żeby je ktoś wykorzystał.

• Słowem - nadaję się.

• Wprawdzie wyłącznie poprzednie zdanie tego listu ma adekwatne proporcje długości do treści, niemniej liczę gorąco na to, że i z pozostałymi Państwo się zapoznają.

Z wyrazami szacunku,

Ida Kamińska

Jakim jesteś człowiekiem?

Podczas zajęć z cudzoziemcami w letniej szkole językowej w Cieszynie pani ucząca polskiego uparcie oczekiwała odpowiedzi "po polsku" na pytanie "jak mówisz?". Twierdziła, że wszelka inna forma pytania, takie na przykład "jakim mówisz językiem?" będzie dla tępych obcokrajowców nie do przejścia.
Ucieszyłby ją fragment uczniowskiego wypracowania. Wywiad z pisarzem. Jedno z ostatnich pytań:
-A nie zapytałem najważniejszego, jakim pan jest człowiekiem?
- Jestem człowiekiem grupy poetyckiej "Żagary".

Herbatką żem się zadławiła.

kup pan cegłę

Dzieci miały wymyślić reklamy nieistniejących produktów. Co smakowitsze podaję w ogryzkach lub większych fragmentach:

1. drzwi do lasu
2. Droga mleczna z pięknymi widokami. "Ta droga to kosmos, odlot i wypał, nikt przy niej nie zasypiał!"
3. Winda na drzewo - dla leniwych.
4. "Buty balonowe lepsze niż siedmiomilowe"
5. "Kup buty ważące 3 tony. Nigdzie w nich nie dojdziesz. Każdy to ma! Teraz Twoja kolej to mieć. Zmęczą się o 1000% bardziej niż inne. Są kompletnie nieprzydatne! Cena: 300 000 001 zł"
6. "Lustro przeszłości to jest coś! Nie bądź sknerą, kup to! Masz problemy z pamięcią? Zapomniałeś, co powiedziałeś? MY temu zaradzimy! W lustrze przeszłości zobaczysz, co kiedyś robiłeś. Tylko u nas raty 0%"
7. "METALOWA ZAPAłKA. Oto nowa, rewelacyjna zapałka! Możesz robić z nią to, co chcesz, oprócz rozpalania ogniska! Powieś ją na ścianie albo udekoruj nią stolik, będzie sie pięknie prezentować! Do tego GRATIS podstawka na zapałkę. [...] Nie zwlekaj, kup ją od razu, sąsiad będzie ci zazdrościł!"
8. "Zadziwiający odstrraszacz, potrafi odstraszyć najgorsze sny, to rewelacyjny produkt i musisz go mieć!"
9. "Kupon na liście! [...] Nasz kupon występuje w wersjach uprawniających do wymiany na liście: klonu, jesionu, topoli, lipy i kasztanowca. Liście mogą być suche lub zgniłe. Do wyboru, do koloru."

Moja obecność nie porusza powietrza. Ryba w szklanym sześcianie. Niedobrze mi.

No nie mogę!

Miałam sprawdzać zeszyty 5c, ale nie da się usiedzieć spokojnie, sami zobaczcie:

Dyktowałam notatkę o homonimach.
W zeszycie uczennicy znalazłam: "Homonimy - słoń o tym samym brzemieniu, ale zupełnie innym znaczeniu".
Ta sama dziewczynka, otrzymawszy zadanie wyjaśnienia z pomocą słownika znaczenia "ujarzmiać" pisze w zeszycie "Ujeżdżać - to znaczy podbijać, zażucać niewolę. Przykłady: Marek ujeżdża konia. Tosia czyta o ujeżdżaniu naszego kraju".

A teraz w zeszycie ucznia znalazłam temat lekcji: "Potrzebna jest matka wynalazku". Uuuuuuuuuuuuu!!

Inna modyfikacja tematu: "Czy w szkole jest miejsce dla nauczycieli? - rozmawiamy o wierszu J. Kulmowej".

Wiersz nazywa się "Marzenia" I na stówę na tablicy było o marzycielach. Widocznie podświadomie wylazły mu jego własne.

Pożegnalnie

O. odszedł w siną dal.
W czwartek ma sprawdzian, do którego go przygotowywałam. Do którego usiłowałam go przygotować. Hm, do którego miałam go przygotować. Koniec końców - jeśli nie jest należycie przygotowany, winy nie biorę na siebie.


Dzieci doskonale parodiują dorosłych. W języku. Nieświadomie.
Dziś O. chwalił się, że tata dał mu się przejechać samochodem.
- Tata siedział obok, a ja kierowałem, naprawdę!
- A gdzie jeździliście? Powiedz, będę wiedziała, jakich miejsc unikać (taki płaski dowcip serwowany w nadmiarze osobom robiącym prawo jazdy).
Olek odpowiedział głosem najbardziej zblazowanym, jaki udało mi się usłyszeć z ust dwunastolatka:
- No nie, nie ma się czego bać. Ja jeżdżę zazwyczaj ostrożnie, bez nerwów, ja chcę żyć.