O. ma zadanie:
"Twój młodszy kolega dostał rower. Napisz mu instrukcję, żeby wiedział, co ma zrobić w razie gdyby w kołach było za mało powietrza".
Po długich konsultacjach i oględzinach googlowych rowerów i pompek O. pisze instrukcję:
1. Weź pompkę.
2. Odkręć nakrętkę na wentylu.
3. Mocno przyłóż do niego pompkę.
4. O resztę zapytaj się taty.
Ja też muszę coś wynaleźć!
To pragnienie O. po przeczytaniu tekstu o rowerach. Stało tam, że czternastolatek udoskonalił drezjenkę, robiąc z niej bicykl.
- Wiem! Zrobię rower z silniczkiem.
- Ale to już jest.
- Jak to!?
- No, motorower to się nazywa.
- Ale ja muszę, muszę!
- No to kombinuj.
- Wiem! Przyczepię ten silniczek...
- Ale...
- I on się będzie tak kręcił... kręcił... kręcił... ale powoli!!
...jak hipochondria.
Siedzimy z O. nad tekstem o rowerach. On z lewej, ja z prawej. O. czyta sobie pod nosem, a nagle z paniką wykrzykuje:
- Dostanę zeza, będę mieć zeza!
- Co?!
- Dostanę zeza... Widzę swój nos!
Każdy, kto widział kiedyś MÓJ nos, wie że sama nie mam z tym problemów, bezlitośnie zlekceważyłam zatem dramat O.
Ale ten nie daje za wygraną.
- O, na jedno ucho słyszę inaczej niż na drugie!
- Naprawdę? A jak to się objawia?
- Na jedno słyszę panią głośniej.
- Na prawe, prawda?
- No.
- Nie przejmuj się, zamienimy się miejscami, to ci przejdzie.
Ale co tam. Teraz podpisujemy rysunki rowerów. Zadanie dla O. jest kserowane, a ksero jakie być może, każdy wie. To właśnie jest z serii "jakie być może". O. nie widział szprych, bo się nie odbiły. Wywnioskował z tego, że ślepnie.
Znów będzie o O. Niektórzy mogliby być zazdrośni.
Ma uzupełnić przepis, który wcześniej własnoręcznie poszatkowałam i ogołociłam z najoczywistszych rzeczowników.
Niech myśli.
Po przebrnięciu przez uzupełniankę w składnikach przepisu O. zapragnął twórczo go ubogacić (u- jak najcelowsze) i spytał, czy może coś dodać.
Przepis był na pizzę.
Jedliście kiedyś pizzę z rumem?
Nie zgodziłam się, sztywniara. O. ponalegał, ponalegał i zapomniał.
Do czasu. W opisie wykonania pizzy wyhaczył "zrumienić". Z-RUM-ienić, widzi pani?! To niby dlaczego nie miało być tam tego rumu?! Co?
Oburzenie O. było wielkie.
Chyba większe niż całkiem przyzwoicie podpiwniczony gmach moich kompetencji, po którym dotąd O. beztrosko sobie hasał.
Teraz już O. nie będzie taki ufny. Stanie się podejrzliwym, zgryźliwym cynikiem.
Zrumienić, no proszę!
Po zejściu z lodu Ida ma miękkie kolana. I wrażenie, że wylazła na dwór bez butów.
Wyszła właśnie z realistycznej gry komputerowej.
Początek: utrzymać się na nogach.
Kolejnych piętnaście minut to piętnaście najlepszych minut: czas na udawaną finezję, z jaką Ida porusza się na lodzie, siłą rzeczy (a słabością wiadomych osób) jest to finezja chwiejna.
Po półgodzinie tempo wzrasta. Teraz należy skupić się na ochronie własnego tyłka. Oraz niezabiciu jak największej ilości ślizgonów. Najgorsze są dwie kategorie:
Pierwsza: małe dzieci, nieprzewidywalne, nieskoordynowane, nieświadome obowiązkowego kierunku jazdy, oczywiście bez kasków. Puszczone samopas jak bomby samosterujące.
Druga: "hokeiści". Na ogół niedorostki, wyrostki, przerostki i podobne organa jeżdżące stadami według zasady Jak Najszybciej i Niech To Oni Uważają.
Do domu wraca mocno przyćmiona, odruchowo wykonując dziwne wypady w bok tuż przed mijanymi przechodniami. Na pewno zaśnie dziś zaraz po bajce.
Rzeczywistość postulowana, idealna potrafi schylić się do tej istniejącej.
Rzadko.
Odwrotnie - też rzadko.
Ta - obecna, nasza, moja - staje na paluszkach, wspina się, napręża ledwo zarysowane mięśnie łydek...
Zmęczona opada.
Bez poczucia klęski. Bez złości.
Ale z ćmą w żołądku.
Robić coś?
Mój pan Cogito oklapł już dawno. Czy ktoś wie, jak on miał na imię?
Ja mam trzy.
Żyją w zgodzie ze sobą. Czasem tylko mocują się na rękę. Niby dla zabawy, choć w oczach można zauważyć łaskotliwe zimne ogniki nienawiści.
Traktuję je jak niesprawiedliwy władca, nierównomiernie i kapryśnie dysponujący swymi faworami. A może to one rządzą mną? Narzucają na ramiona niewidzialny płaszczyk, który krępuje ruchy? Może.
Smutno mi.
Piątek. Już się przyzwyczaiłam do coczwartkowych zapisków, a tu wczoraj O. nie zrobił niczego, co nadawałoby się do zapisania, najwyraźniej albo on się wyrabia, albo ja mam bardziej wygórowane wymagania.
Nastawił mnie za to refleksyjnie, o.
Tłumaczymy sobie przysłowia związane z domem. Na ogól za trzecim – czwartym trafieniem udaje mu się przybliżyć do sensu – po podaniu przeze mnie kontekstowego przykładu. To mu się chwali: jak nie zna, to zmyśla, ale i potrafi pochwycić wskazówkę i iść za jej grotem.
„Być panem domu” wytłumaczył mi tak: Być panem to znaczy rządzić. Rozkazywać. O, na przykład w tym domu pani jest panem.
Hmm. Spodobało mi się. Tylko co to jest? – feminizm czy coś wręcz przeciwnego?
Czytamy artykuł ze starej Wyborczej „Biały szpak jak biały kruk” - o białych szpakach w warszawskim zoo, niezwykle rzadkiej i wymagającej odmianie.
O. czyta na głos polecenie:
Jaki istnieje związek między frazeologizmem występującym w tytule a treścią artykułu? Ułóż 2-3 zdania wypowiedzi... i nie zapisuj.
Ja: Tego tam nie było!
Już jest - mówi O., pracowicie dopisując.
Ja: No to jaki związek frazeologiczny mamy w tytule?
O: Porównanie.
Ja: Pudło. Porównanie jest, fakt. Ale porównanie to nie jest związek frazeologiczny.
O: A co?
Ja: A środek artystyczny. Związek frazeologiczny to jakieś znane wyrażenie. Gdzie tu jest?
O: Nie wiem.
Ja: Nie znasz wyrażenia biały kruk?
O: Nie.
Ja: Hmm, no to poszukamy. Gdzie będziesz szukał znaczenia związku frazeologicznego?
O: W języka polskiego
Ja: W czym?!
O: (w tonie uroczystym) W słowniku języka polskiego.
Ja: Nie. Skup się. Gdzie szukamy fra-ze-o-lo-gi-zmów?
O: W słowniku fra-ze-o-lo-gicz-nym?
Ja: Brawo! Masz, szukaj pod „kruk”.
Pięć minut szukał w tym słowniku, bo mu się alfabet mylił, co przed czym, co po czym. Wreszcie otworzył na dobrej stronie.
Ja: No i co znaczy biały kruk? Wiesz już?
O: Ale tu nie ma.
Ja: Jak to nie ma?! Jest.
O: Nie ma.
Ja: (cynicznie) Założymy się?
O: (zawsze zainteresowany wszystkim, co nie dotyczy bezpośrednio lekcji) O ile?
Ja: 30 złotych.
O: A dlaczego o 30?
Ja: Wolisz o stówę?
O: Nie. Ale nie ma.
Ja: Jest! Zobacz! Jak byk: KRUK - BIAŁY KRUK
O: Ale nie ma „jak biały szpak”.
Odetchnęłam. Zrozumiałam, w czym rzecz. Wyjaśniłam
O: (fachowo, z dociekliwością godną co najmniej Elżbiety Jaworowicz) Czyli nie będzie w tym słowniku czegoś takiego jak biały szpak?
Jak ja w nim kocham tę żądzę wiedzy.
Teraz dochodzimy do tego, jaki jest związek między frazeologizmem a treścią artykułu o ptakach.
O. nie wie, próbuję go naprowadzić:
Ja: Czy te ptaki w warszawskim zoo są popularne?
O: Nie, popularnonaukowe.
Dostał tekst o brytyjskim żebraku, któremu jakiś rozczarowany rekuzą narzeczony wrzucił do kapelusza pierścionek zaręczynowy wart 5 tys. funtów. Wyobrażamy sobie, że kochaś ochłonął i chce odzyskać błyskotkę. Robimy ogłoszenie.
Ja: Trzeba zrobić opis...
O: (sprytnie) ...albo wkleić zdjęcie.
Ja: (starając się nie dać zbić z tropu - chodzi przecież o to, żeby O. nauczył się pisać) Tak, ale opis i tak się daje, obok zdjęcia.
O: (podejrzliwie) Nawet jak jest zrobione na laserowej drukarce?
Ja: Napisz, napisz, niech mama się ucieszy, jaki jesteś mądry.
O: Mama i tak wie.
I gadaj tu z takim...
Piszemy dalej...
Ja: W ogłoszeniu przydałoby się podać miejsce, w którym zaginął przedmiot.
O: Brytynia!
Ja: Dlaczego?
O: Bo tu jest napisane „brytyjski żebrak”.
Ja: No, to znaczy, że angielski. Anglia to Wielka Brytania.
O: To napiszę, że w Anglii ten pierścionek zgubił.
Ja: A może by tak trochę dokładniej? Wymyśl jakieś miasto angielskie, no nie wiem: Londyn, Liverpool (dwa angielskie miasta, jakie zna pani od polskiego, hę?...)
O: Paryż!
Ja: Paryż to nie jest miasto angielskie. Leży we Francji.
O: (niepewnie) Wiem.
Ja: (szczyt przebiegłości) To dlaczego powiedziałeś, skoro wiesz?
O: (szczyt niewinności) Nie wiem.
Piszemy dalej...
O: Zaginął pozłacany..
Ja: Ale on był wart 5000 funtów! Nie mógł być pozłacany! Musiał być jakiś super, ze szczerego złota, z drogimi kamieniami.
O: Ale proszę panią, jak napiszemy, ze złoty, to wtedy ten, kto znajdzie, to go sobie zatrzyma.
Ja: Ee, może będzie uczciwy. Pisz.
O: Zaginął złoty pierścionek wart 5 tysięcy funtów.
Ja: Teraz to ja sama bym go sobie zatrzymała... Słuchaj, opisz go jakoś dokładniej. „Złoty” to za mało.
O: ...był on złoty w czarne kropki.
Ja: Hmm, w kropki, mówisz? A miał jakiś kamień szlachetny?
O: Nie, bo to był zaręczynowy, a on nie może mieć brylantów.
Ja: Może!
O: (z niezbitą pewnością) Nie może!
Poddałam się.
Piszemy dalej...
Ja: No i ten znalazca, gdzie ma oddać pierścionek?
O: Na komisariat nr jeden. Tylko ja nie wiem, czy w tym Londynie jest Politechnika Śląska.
Ja: A po co ci do szczęścia politechnika?
O: No bo komisariat nr jeden jest przecież koło politechniki.
Ja: Ahaaaa. Ja myślę, że w Londynie może być inny komisariat nr jeden. A możesz wymyślić, gdzie on jest? Jakiś adres?
O: Przy barze Kopciuszko
Ja: Jakim?!
O: Kopciuszko.
No ok. Może to taki Kościuszko z baśni braci Grimm. Znów się poddałam.
Wchodzę do sklepu i radośnie kupuję jabłka - radośnie, bo piątek, a nie że bo jabłka. A pani sprzedawczyni, radośnie takoż, wykrzykuje:
- No proszę, nie do wiary! Ależ do mamy podobna!
- ?
- Dobrze mówię?
- Nie wiem, proszę pani, ja wprawdzie jestem podobna do mamy, ale skąd pani mamę zna?
- No pracuje, tam o... - dokończyła wypowiedź palcem wskazującym lewej ręki, ale jako żywo na wyznaczonej przezeń linii nie plasowało się miejsce pracy mojej mamy.
Mnóstwo osób mi mówi, że kogoś im przypominam. Panie doktorze, czy to grozi stopniową utratą tożsamości?
To jest kurka Esterka. Kiedy jest zła - fika nóżką. Nie dajcie się zwieść, lekcje dobrych manier dopiero przed nami. |
