Chicken-gate

Przytulona mile i przepełniona twórczym szałem postanowiła Ida obdarzyć NMSIE czułym słówkiem. Niestety, zanim Ida głębiej zastanowiła się nad tym, co jej twórczy szał podpowiada, Idowe ust pąkowie wyszeptało:

- Kurczaku mój!
- Eee...
(Ida postanowiła iść w zaparte)
- No kurczaku. Kurczak jesteś. One są takie kochane.
- Eee. No dobra. A kurczaki się nie kurczą? (przysłowie ludowe: "Kiedy tracimy grunt pod nogami, próbujmy choć stworzyć z tego żart")
- Nie, kurczaki nie. Kurczą się pieczarki. Kurczaki tylko rosną. Widzisz - dobrze trafiłeś. Kurczaku.
- A pieczarki nie rosną?
- Pieczarki najpierw rosną, a potem się kurczą. Kurczaki tylko rosną. A potem... potem się z nich robi kotlety.


NMSIE zaczął się śmiać. Śmiał się i śmiał. Potem zaczął się trząść. A następnie rechotać. Ida z początku mu wtórowała, ale z czasem zaczęła skupiać się tylko na obserwacji coraz bardziej niepokojących objawów. NMSIE dygotał, parskał, chichotał, a w końcu szczere łzy popłynęły mu z kącików oczu. Wreszcie, gdy Ida była już poważnie zaniepokojona jego stanem, udało mu się wydusić:

- No to rzeczywiście - dobrze trafiłem.

Czaj-czar

Kupił ostatnio w Żabce jakąś herbatę typu "100 torebek za 3 złote". No ok, nic nie mówiłam - sam to kupił, sam będzie pił.

Właśnie zagotował wodę (tak, ostatnio gotowanie wody urasta w naszym domu do rangi rozrywki) i wyraził chęć na zrobienie mu herbaty.

- Wiesz, zrób mi z cytryną... I teraz wyobraźmy sobie, że jesteśmy w górach... Jest fatalna pogoda, leje, zimno, wracamy zziębnięci do schroniska... A tam czeka na nas gorąca herbata z cytryną - właśnie taka.

- E, a po co mam sobie to wszystko wyobrażać?

- Bo inaczej to ona jest bardzo niedobra.

Słodkie życie Bohatera

Byczyliśmy się cały weekend na wsi u rodziców. W niedzielę zjedliśmy obiad, po nim na deser owoce, po owocach czekoladę... wreszcie podnieśliśmy z ziemi pełne brzuchy i pojechaliśmy do domu.

Po powrocie pierwsze kroki NMSIE kieruje do Żabki - żeby kupić coś słodkiego.
Idziemy, NMSIE buszuje po półkach, w końcu staje w kolejce do kasy z dużą paczką wafelków i tabliczką czekolady ("jakiej ty nie lubisz? z orzechami? ok, to ją kupię, nie będzie cię kusiła").

Odwraca się do mnie i mówi tonem Dumnego Bohatera: "Snickersa dziś nie kupuję. JESTEM TWARDY".

Nie tylko w czasie deszczu

Umówiliśmy się z NMSIE, że zaraz po przyjściu z pracy do domu udajemy się po odbiór obrączek.

Wpadam do domu, NMSIE już jest, chcę wychodzić, ale widzę, że szumi czajnik elektryczny, a NMSIE wpatruje się weń tak, jakby dzięki temu woda miała szybciej zacząć bulgotać.

- Co, pijemy jeszcze herbatę?
- Nie, dlaczego?
- A bo wodę gotujesz. Nie na herbatę?
- Nie.
- To na co?
- Ee, przyszedłem, ciebie nie było, nudziłem się, to pomyślałem - wodę zagotuję.

Mielizny definicyjne

NMSIE miał zrobić na obiad mięso z warzywami.
Wracam do domu, gadamy sobie o dupie Maryni (cenna rzecz, móc czasem z własnym facetem pogadać o innych dupach), a NMSIE niby mimochodem rzuca:
- Wiesz, te warzywa, to one nie do końca wyszły...
- To znaczy?...
- No, trochę się przypiekły.
- Spaliłeś?!
- Nie no, mówię - "przypiekły się".
- Wiesz co - ty zdefiniuj jakoś to "przypiekły".
- Hmm... "Nie-Są-Zwęglone".

Potęga smaku

W ramach letniej akcji Odkrywamy Nowe Smaki kupiliśmy sobie w tesco słoiczek suszonych pomidorów.
Od razu wyciągam je widelcem i pożeram.
Pychota.
Teraz na kanapeczkę.
Pychota.
Teraz na drugą kanapeczkę.
Pychota.
Teraz NMSIE na kanapeczkę.
Brak reakcji.

Następnego dnia powtarzam operację "suszony pomidor na chlebie".
- A tobie? - pytam NMSIE - też z pomidorkiem?
- Nnie, wolę bez.
- Dlaczego? Nie smakują ci? Są pyszne!
- Ee, jakieś takie. Bez smaku.
- Suszone pomidory? Bez smaku? Przecież one mają smak i to właśnie bardzo intensywny.
- No to ja nie wiem. Może był aż tak intensywny, że mi się licznik przekręcił.

Bez kompromisów

Rozmawiamy o wątku na forum dzieciowym (na którym Ida siedzi tak na wszelki wypadek, gwoli oswojenia się z tematem). W wątku porusza się sprawę imion dla nowo narodzonych dzieci:


Ja: No co, wybór imienia - poważna sprawa. Podejrzewam, że między nami na noże o to pójdzie.

NMSIE: Ja też. A jak dziecko dorośnie i tak powie, że mu się imię Ida bardziej podoba.

Słoneczne radości letniego poranka...

Rano musieliśmy wcześnie wstać, żeby jeszcze przed pracą iść do USC. Wczesne wstawanie bez bólu wychodzi nam jednak tylko w weekendy.

NMSIE: No, wstań już!
ja: Nieeee, tym mnie nie przekonasz, poproszę o jakieś uzasadnienie, motywację - trafiają do mnie argumenty intelektualne... Aaaa, co robisz?! Przestań!!...
NMSIE: Spycham cię z łóżka. Intelektualnie.

ja (groźnie): Zobaczysz, opiszę cię!
NMSIE: Nie opiszesz!
- A niby dlaczego!?
- Bo ja jestem nie-do-opisania!

***

Urząd jest otwarty od godziny 7.30. Przyszliśmy 15 minut wcześniej. Drzwi na oścież otwarte, to wchodzimy.
Na dole żywej duszy. Podchodzi do nas groźna pani w siwej ondulacji i mówi stanowczo "Proszę wyjść!"
- Ale dlaczego?
- Zamknięte.
- Ale było otwarte!
- Urząd jest czynny od 7.30
- Wiemy. Poczekamy.
- Proszę wyjść na zewnątrz - pani zrobiła ruch jakby wyganiała gęsi z zagrody.
- Więc dlaczego jest otwarte?
- Wietrzy się.

Idas have layers

Mam problem z organizacją czasu. Porządny. Potrafię umówić się w trzy miejsca na tę samą godzinę. Potrafię zapomnieć, że mam egzamin (polecam - człowiek wtedy wcale się nie denerwuje przed).

Właśnie umówiłam się na niedzielę. Na 11. NMSIE przypomina od razu, że ma wtedy koncert i PRZECIEŻ JUŻ TYLE RAZY O TYM MÓWIŁ. Fakt. Mówił. Kompletnie tego nie pamiętam.

NMSIE: Nie usłyszysz, jak śpiewam solo.
JA:
NMSIE: Nie martw się. Już się przyzwyczaiłem, że jeśli chodzi o warstwy czasowe, masz kilka różnych nieprzecinających się.


Jak ja go kocham za tę wyrozumiałość.

Zwierciadełko, powiedz przecie...

Wróciłam od fryzjera. Z - uwaga, tadadadam - fryzurą! Fryzurę mam rzadko, w zasadzie tak raz na półtora roku, więc wiecie... Do tego makijaż. Do tego obcisła kiecka, bo akurat tego dnia byłam szczupła. Do tego - uwaga - czerwone szpilki (no, czerwone buty na obcasach, ale "szpilki" brzmi seksowniej). Do tego czerwony żakiecik z absolutnie barokowym dekoltem. Szał ciał i uprzęży.

NMSIE wchodzi do domu, siada i zaczyna czytać.
No ok. Może oślepł.
Stukam obcasami po panelach.
Czyta.
Pogwizduję sobie i się wdzięczę jak ta młoda kokosz.
Czyta.
Staję przed nim i pochylam czarowny dekolt* 3 cm przed jego nosem.
Dalej czyta.
Nie wytrzymałam. Głosem zapowiadającym objawienie tajemnicy mówię: Hmm, kochanie, uważam, że bardzo ładnie dziś wyglądam.
NMSIE obrzuca mnie nieprzytomnym spojrzeniem i stwierdza: Dobrze, że tak myślisz...


Kurwa, ja też muszę przeczytać tę książkę!!


*Jak wiadomo, efekt byłby bardziej piorunujący, gdyby ten dekolt czymś wypełnić. Watą, silikonem, ostatecznie pakułami. Ale tam. I tak było nieźle.