Moja obecność nie porusza powietrza. Ryba w szklanym sześcianie. Niedobrze mi.

No nie mogę!

Miałam sprawdzać zeszyty 5c, ale nie da się usiedzieć spokojnie, sami zobaczcie:

Dyktowałam notatkę o homonimach.
W zeszycie uczennicy znalazłam: "Homonimy - słoń o tym samym brzemieniu, ale zupełnie innym znaczeniu".
Ta sama dziewczynka, otrzymawszy zadanie wyjaśnienia z pomocą słownika znaczenia "ujarzmiać" pisze w zeszycie "Ujeżdżać - to znaczy podbijać, zażucać niewolę. Przykłady: Marek ujeżdża konia. Tosia czyta o ujeżdżaniu naszego kraju".

A teraz w zeszycie ucznia znalazłam temat lekcji: "Potrzebna jest matka wynalazku". Uuuuuuuuuuuuu!!

Inna modyfikacja tematu: "Czy w szkole jest miejsce dla nauczycieli? - rozmawiamy o wierszu J. Kulmowej".

Wiersz nazywa się "Marzenia" I na stówę na tablicy było o marzycielach. Widocznie podświadomie wylazły mu jego własne.

Pożegnalnie

O. odszedł w siną dal.
W czwartek ma sprawdzian, do którego go przygotowywałam. Do którego usiłowałam go przygotować. Hm, do którego miałam go przygotować. Koniec końców - jeśli nie jest należycie przygotowany, winy nie biorę na siebie.


Dzieci doskonale parodiują dorosłych. W języku. Nieświadomie.
Dziś O. chwalił się, że tata dał mu się przejechać samochodem.
- Tata siedział obok, a ja kierowałem, naprawdę!
- A gdzie jeździliście? Powiedz, będę wiedziała, jakich miejsc unikać (taki płaski dowcip serwowany w nadmiarze osobom robiącym prawo jazdy).
Olek odpowiedział głosem najbardziej zblazowanym, jaki udało mi się usłyszeć z ust dwunastolatka:
- No nie, nie ma się czego bać. Ja jeżdżę zazwyczaj ostrożnie, bez nerwów, ja chcę żyć.

Jak napompować rower.

O. ma zadanie:
"Twój młodszy kolega dostał rower. Napisz mu instrukcję, żeby wiedział, co ma zrobić w razie gdyby w kołach było za mało powietrza".

Po długich konsultacjach i oględzinach googlowych rowerów i pompek O. pisze instrukcję:

1. Weź pompkę.
2. Odkręć nakrętkę na wentylu.
3. Mocno przyłóż do niego pompkę.
4. O resztę zapytaj się taty.

Kolejny kandydat do Nobla

Ja też muszę coś wynaleźć!

To pragnienie O. po przeczytaniu tekstu o rowerach. Stało tam, że czternastolatek udoskonalił drezjenkę, robiąc z niej bicykl.

- Wiem! Zrobię rower z silniczkiem.
- Ale to już jest.
- Jak to!?
- No, motorower to się nazywa.
- Ale ja muszę, muszę!
- No to kombinuj.
- Wiem! Przyczepię ten silniczek...
- Ale...
- I on się będzie tak kręcił... kręcił... kręcił... ale powoli!!

Sponsorem dzisiejszego docinka jest literka "H"...

...jak hipochondria.

Siedzimy z O. nad tekstem o rowerach. On z lewej, ja z prawej. O. czyta sobie pod nosem, a nagle z paniką wykrzykuje:
- Dostanę zeza, będę mieć zeza!
- Co?!
- Dostanę zeza... Widzę swój nos!

Każdy, kto widział kiedyś MÓJ nos, wie że sama nie mam z tym problemów, bezlitośnie zlekceważyłam zatem dramat O.
Ale ten nie daje za wygraną.

- O, na jedno ucho słyszę inaczej niż na drugie!
- Naprawdę? A jak to się objawia?
- Na jedno słyszę panią głośniej.
- Na prawe, prawda?
- No.
- Nie przejmuj się, zamienimy się miejscami, to ci przejdzie.

Ale co tam. Teraz podpisujemy rysunki rowerów. Zadanie dla O. jest kserowane, a ksero jakie być może, każdy wie. To właśnie jest z serii "jakie być może". O. nie widział szprych, bo się nie odbiły. Wywnioskował z tego, że ślepnie.

Skojarzanki kulinarne

Znów będzie o O. Niektórzy mogliby być zazdrośni.

Ma uzupełnić przepis, który wcześniej własnoręcznie poszatkowałam i ogołociłam z najoczywistszych rzeczowników.
Niech myśli.
Po przebrnięciu przez uzupełniankę w składnikach przepisu O. zapragnął twórczo go ubogacić (u- jak najcelowsze) i spytał, czy może coś dodać.

Przepis był na pizzę.
Jedliście kiedyś pizzę z rumem?

Nie zgodziłam się, sztywniara. O. ponalegał, ponalegał i zapomniał.

Do czasu. W opisie wykonania pizzy wyhaczył "zrumienić". Z-RUM-ienić, widzi pani?! To niby dlaczego nie miało być tam tego rumu?! Co?

Oburzenie O. było wielkie.
Chyba większe niż całkiem przyzwoicie podpiwniczony gmach moich kompetencji, po którym dotąd O. beztrosko sobie hasał.
Teraz już O. nie będzie taki ufny. Stanie się podejrzliwym, zgryźliwym cynikiem.

Zrumienić, no proszę!

każdy ma taką adrenalinę, na jaką go stać

Po zejściu z lodu Ida ma miękkie kolana. I wrażenie, że wylazła na dwór bez butów.

Wyszła właśnie z realistycznej gry komputerowej.

Początek: utrzymać się na nogach.
Kolejnych piętnaście minut to piętnaście najlepszych minut: czas na udawaną finezję, z jaką Ida porusza się na lodzie, siłą rzeczy (a słabością wiadomych osób) jest to finezja chwiejna.
Po półgodzinie tempo wzrasta. Teraz należy skupić się na ochronie własnego tyłka. Oraz niezabiciu jak największej ilości ślizgonów. Najgorsze są dwie kategorie:
Pierwsza: małe dzieci, nieprzewidywalne, nieskoordynowane, nieświadome obowiązkowego kierunku jazdy, oczywiście bez kasków. Puszczone samopas jak bomby samosterujące.
Druga: "hokeiści". Na ogół niedorostki, wyrostki, przerostki i podobne organa jeżdżące stadami według zasady Jak Najszybciej i Niech To Oni Uważają.

Do domu wraca mocno przyćmiona, odruchowo wykonując dziwne wypady w bok tuż przed mijanymi przechodniami. Na pewno zaśnie dziś zaraz po bajce.

garście a. garści

Rzeczywistość postulowana, idealna potrafi schylić się do tej istniejącej.
Rzadko.
Odwrotnie - też rzadko.
Ta - obecna, nasza, moja - staje na paluszkach, wspina się, napręża ledwo zarysowane mięśnie łydek...
Zmęczona opada.
Bez poczucia klęski. Bez złości.
Ale z ćmą w żołądku.
Robić coś?

Mój pan Cogito oklapł już dawno. Czy ktoś wie, jak on miał na imię?
Ja mam trzy.
Żyją w zgodzie ze sobą. Czasem tylko mocują się na rękę. Niby dla zabawy, choć w oczach można zauważyć łaskotliwe zimne ogniki nienawiści.
Traktuję je jak niesprawiedliwy władca, nierównomiernie i kapryśnie dysponujący swymi faworami. A może to one rządzą mną? Narzucają na ramiona niewidzialny płaszczyk, który krępuje ruchy? Może.


Smutno mi.

psycholożki, ginekolożki i panie sędzie

Piątek. Już się przyzwyczaiłam do coczwartkowych zapisków, a tu wczoraj O. nie zrobił niczego, co nadawałoby się do zapisania, najwyraźniej albo on się wyrabia, albo ja mam bardziej wygórowane wymagania.

Nastawił mnie za to refleksyjnie, o.

Tłumaczymy sobie przysłowia związane z domem. Na ogól za trzecim – czwartym trafieniem udaje mu się przybliżyć do sensu – po podaniu przeze mnie kontekstowego przykładu. To mu się chwali: jak nie zna, to zmyśla, ale i potrafi pochwycić wskazówkę i iść za jej grotem.

„Być panem domu” wytłumaczył mi tak: Być panem to znaczy rządzić. Rozkazywać. O, na przykład w tym domu pani jest panem.

Hmm. Spodobało mi się. Tylko co to jest? – feminizm czy coś wręcz przeciwnego?